Sophia Bustin (1995) is een beeldend kunstenaar uit Den Haag. In haar schilderijen onderzoekt zij hoe mensen zich psychisch en lichamelijk aanpassen aan hun omgeving. Haar werk vertrekt vanuit de spanning tussen innerlijke ruimte en maatschappelijke druk: wat gebeurt er wanneer het individu zich moet plooien, verschuiven of vervormen om te kunnen bestaan binnen sociale structuren?
Ze werkt met lagen verf, transparantie en fysieke beweging in het doek om mentale frictie en subtiele verschuivingen in het zelf te verbeelden. Haar praktijk wordt gevoed door haar achtergrond in filosofie en psychoanalyse, die zij verder ontwikkelde tijdens studies aan de Universiteit Leiden en de Open Universiteit. Deze theoretische basis vormt een belangrijk fundament onder haar onderzoek naar de dynamiek tussen lichaam, psyche en omgeving.
Naast haar aandacht voor menselijke aanpassing richt Bustin zich op de vraag hoe nieuwe technologische entiteiten, met name AI als niet‑organische ander, ons begrip van subjectiviteit veranderen. In haar werk onderzoekt zij hoe deze verschuivingen doorwerken in onze ervaring van autonomie, intimiteit en zelfbeeld.
Bustin studeerde aan de Willem de Kooning Academie en ontwikkelt haar praktijk vanuit een interdisciplinair perspectief waarin schilderkunst, en soms fotografie, elkaar aanvullen. Haar werk functioneert als een reeks mentale landschappen waarin aanpassing, weerstand en kwetsbaarheid samenkomen.

                            Photo: Fieke de Boeck, Avrotros  VondelCS

 –

'