Sophia Bustin
I don't know either

Artist's statement


Sophia (1995) studied at Leiden University and at the Willem the Kooning academy. During her time at art school she realized that she needed to develop a deeper understanding about art, psychology and the cultural field. She began studying Philosophy and Art History at Leiden University and started researching adaptation and productivity in human behaviour. In 2018, an academic-sabbatical was scheduled to deepen her awareness.. She soon came to the realization that adaptation and productivity in her own day to day life are represented by structures of interpretation coming from her thoughts. Hence the slogan of her art practice; 'I don't know either'

Her artwork consists of visual objects, writings and poetry trying to disclose the tension between adaptation, personal development and productivity in herself and the people around her in regard to society. By connecting authentic forms of fine art, such as oil paint, with a strong emotional, subliminal sphere she creates a space where thoughts can linger and develop in the realm of the intuitive. Emotions adapt to rationality and vice versa. Her works are triggered and inspired by psychological and philosophical frameworks and cultural behaviorism. She has exhibited throughout the Netherlands and in Belgium, attended conferences and did extensive research on her fields of interests. Sophia is currently working on projects regarding spheres, representation, adaptation and productivity. 


'Sophia Bustin wil als filosoof en kunstenaar duiden hoe de onzekerheid over de ander kan bestaan naast de dagelijkse vanzelfsprekendheid van onszelf... Ze toont hoe we onze innerlijke chaos omhullen met een passende jas, ieder een eigen gezicht naar de buitenwereld.' 

- Museum IJsselstein


‘Als kunstenaar heb ik altijd de drang gehad naar vervulling en verbinding. Deze drang zorgde ervoor dat ik dacht dat ik niet gelukkig hoefde te zijn in onze maatschappij en de daarbij horende vanzelfsprekende tevredenheid met het dagelijks leven. Hoe kon ik weten dat wat ik voelde een onderdeel was van een immense soort van buiten-je-hoofd-denken. Niet noodzakelijkerwijs gekaderd door wereldbeelden of medemensen die mij uit deze toestand konden halen. Ik wist dat er meer te weten viel. Intuïtieve wetenschap overviel mij in een heldere gedachte. Ik was mijn hartslag en mijn hersenen geworden. Ik voelde de structuren van de samenleving en ik werd er één mee. Ik werd de bomen en de bliksem. Voor milliseconden voelde ik me totaal begrepen. Er volgde een enorme stilte.’



 – Sophia Bustin 

'